masz w sobie ogień : EPILOG

EPILOG

Gofry

Hop

Tydzień później…

Zadzwonił telefon i Hop otworzył oczy, czując ciężar żony przyciśnięty do jego boku, ich splątane nogi i jej policzek na jego klatce piersiowej.

Poruszyła się sennie, gdy wyciągnął rękę do stolika nocnego, by chwycić telefon, widząc na budziku, że był wczesny poranek. Prawie noc. Spojrzał na swój wyświetlacz i zobaczył, że dzwoni Tack. Poprzedniego wieczoru zjedli z nim i Cherry kolację, podczas której podzielili się dobrymi wieściami.

Wszystkimi. Tack i Tyra byli z tego powodu szczęśliwi, Tyra w siódmym niebie. Tak bardzo, że Hop nie wiedział, czy była szczęśliwsza z powodu dziecka niż małżeństwa.

To nie miało znaczenia.

Jego kobieta rozpromieniła się podczas kolacji, pokazując pierścionek, dotykając dłonią brzucha, a Hop znowu nie wiedział, czy Lanie jest szczęśliwsza z powodu ich dziecka, czy małżeństwa.

Wszystko to miało znaczenie.

W rodzinie wszystko było dobrze.

Ale telefon w środku nocy nigdy nie był dobrą wiadomością.

Przenigdy.

Przyłożył telefon do ucha i wymamrotał - „Jestem.”

„Zebranie, bracie” - odparł Tack - „Benito.”

Kurwa, pomyślał

„Będę tam za piętnaście minut” - powiedział.

„Później.”

Rzucił telefon na szafkę nocną, gdy poczuł, jak Lanie się przeciąga, wciskając w niego.

„Wszystko w porządku?” - mruknęła sennym i słodkim głosem.

„Tak” - skłamał.

Jego kobieta czuła się dobrze na wszelkie możliwe sposoby. Psychoterapeuta z terapii krótkoterminowej zasugerował terapię długoterminową i Lanie znalazła kogoś, z kim lubiła pracować. Likwidowali kolejne problemy, skoro jego kobieta… nie, jego żona… wychodziła poza ciężkie gówno i dostała narzędzia do radzenia sobie z tym, jak jej myśli i wspomnienia przekręcały się w jej głowie i torturowały ją.

Nadal rzucała dramaty, ale nie były one osadzone w dysfunkcji.

Wracała do domu z pracy i narzekała na gówno, które można było naprawić, a więc w większości było nieważne, ale ważne było dla niej, żeby zrzuciła je z piersi.

Przezabawnie zgubiła opanowanie, gdy w coś wpadła i spaliła swoją pierwszą próbę zrobienia tortu urodzinowego Cody’ego.

I zrzędziła, gdy on tłumił śmiech z wybryków jej matki i ojca; popraw to, jej trzeźwej, poważnie wkurzonej matki i jej kutasa ojca. Lanie i Lis były Drużyną Joellyn przez cały czas, gdy Joellyn wykonywała manewry, by zabrać mężowi wszystko co mogła. Edward cofnął się, mówiąc, że chce ją odzyskać, a żadna z Kobiet Heron nie potrafiła powiedzieć, czy to mówił tak, bo wiedział, że straci ogromną część swojej fortuny, czy, bo ponownie zakochał się w kobiecie, którą poślubił, bo była teraz trzeźwa. Żadnej z nich też to nie obchodziło. To była totalna ofensywa Kobiet Heron, żeby ten śmieć zapłacił.

Hop to uwielbiał i, nawet jeśli zrzędziła, wiedział, że Lanie też. Miała jednego rodzica z powrotem, a na własnej skórze przekonała się, jak cenne jest życie. Nie marnowała tego na niepotrzebną urazę.

Ale interes z Benito Valenzuelą to było coś innego.

Nie pozwoliłby jej się martwić. Nie pozwoliłby jej myśleć o Benito, gdyby mógł to kontrolować.

Więc zamierzał to kontrolować. Nawet gdyby musiał kłamać.

Ale się tym martwił. Jedyną rzeczą, która mogła skłonić ją do cofnięcia się w postępach terapii, było to, gdyby dowiedziała się, jak źle było i jak mogło być coraz gorzej.

„Muszę coś zrobić dla Chaosu” - powiedział, przewracając ją na plecy i pochylając się, by pocałować ją w gardło, ale przygotowując się na jej reakcję.

„Okej, Słonko.”

Okej?

Uniósł głowę i spojrzał na jej zacienioną twarz.

Odwróciła się na bok, podwinęła nogi, ale wyciągnęła szyję, by musnąć ustami jego obojczyk.

Potem ułożyła się z powrotem.

Patrzył na nią.

Kurwa. Ufała mu.

Kurwa. Nie miała nic przeciwko wypuszczaniu go w środku nocy w nieznanych sprawach dla Chaosu.

Hop się uspokoił, pochylił się i ponownie pocałował ją w szyję, gładząc ją po biodrze, a potem włożył rękę pod koszulę nocną na jej brzuch - „Opiekuj się Ellie, kiedy mnie nie będzie.”

„Cieszę się, że mogę zaopiekować się Butchem, kiedy ciebie nie będzie” - wymamrotała sennie, a on poczuł, jak jego usta się wykrzywiają.

Chciał mieć córkę, która wyglądałaby jak jego żona. Jego żona poinformowała go, że chce syna, który wyglądałby jak jej mąż.

Bóg o tym decyduje, ale fajnie było kłócić się o coś, co oznaczało wszystko, wiedząc, że żadne z nich tak naprawdę nie dbało o to, w którą stronę to się potoczy.

Ale „Butch” było nowe.

„Butch?” - zapytał.

„Ty-Ty wzięła wszystkie urocze imiona dla motocyklistów. Nazywam go Butch, dopóki nie wymyślę czegoś innego.”

Kurwa tak, była śpiąca i żartowała.

Ufała mu.

Hop zdusił śmiech i powiedział - „Ellie jest dziewczyną, Lanie.”

„Butch to chłopiec, Hopper.”

„Zobaczymy” - mruknął, pochylając się, by dać żonie kolejnego lekkiego buziaka.

„Tak. Zobaczymy” - odpowiedziała, wtulając się głębiej w łóżko, a on wytoczył się.

Hop ubrał się i wrócił i zastał swoją kobietę śpiącą.

Wyciągnął rękę, naciągnął kołdrę wysoko i opatulił ją. Potem chwycił telefon, zszedł na dół do zamkniętej szafki, wziął nóż, podszedł do sejfu i wydobył pistolet.

Potem wyszedł do swojego garażu i wskoczył na motor.

*****

„Nie strzelać! Chaos, nie strzelać!” - Tack ryknął, a Hop, przykucnięty za szpitalnym łóżkiem na cholernym jebanym planie filmowym porno ze wszystkich pieprzonych miejsc, rękami z podniesionymi i opartymi na łóżku szpitalnym, z pistoletem wycelowanym w jednego z ludzi Benito, pozostał nieruchomo, ale trzymał palec na spuście.

Oderwał wzrok od swojego celu, by spojrzeć na Tacka, który zacisnął usta. Jego wzrok był skierowany na Shy’a, któremu krew spływała po szyi, bo właśnie został trafiony przez kulę rykoszetową z pistoletu jednego z facetów Benito.

Tack spojrzał na Benito, a Hop patrzył na swój cel, gdy usłyszał, jak Tack warczy - „Jezu Chryste, jaja ze mnie robisz?”

Byli tam, by uratować najlepszą przyjaciółkę Tabby, Natalie. Tabby była blisko z Natalie od lat. Hop ją znał.

Dziewczyna bywała w Chaosie i widział ją w pobliżu. Była problematyczną osobą w ten smutny sposób, który rozpoznawałeś, patrząc jej w oczy, bo wybrała życiową ścieżkę, by uśmierzyć ból, z którym nie miała odwagi się zmierzyć.

Zostali poinformowani, zanim poszli ją wyciągnąć z debiutu filmowego, że nabrała nawyku uśmierzania bólu.

Potem zagłębiła się w Benito, a on odbierał ją na wymianę. Innymi słowy, miała bardzo aktywną rolę w jego najnowszym filmie porno.

Nie miała na to wielkiej ochoty, więc zadzwoniła do Tabby po ratunek od Chaosu. Shy poszedł w to dla swojej kobiety i chłopcy wkroczyli.

Strategicznie to nie było dobre. Benito naciskał, Chaos naciskał. Do tej pory udało im się utrzymać Benito, jego dealerów i dziwki z dala od terytorium Chaosu, ale to była ciągła walka. Mimo to działania wojenne nie uległy eskalacji.

Ale dla Tab, dla Shy’a, dla rodziny, każdy mężczyzna się tam stawił.

Tack i Klub przerwali kręcenie porno w środku nocy, domagając się aktorki, która miała zadebiutować i wypadu pieprzonej Elviry - która nie miała absolutnie żadnego pieprzonego interesu, by być tam pod przykrywką dla jakiegoś gówna, nad którym pracował Hawk Delgado - nie działali na dużą skalę z Benito. Sprawy się rozgrzały. Tack odesłał Elvirę dla jej ochrony, a także rekrutów Chaosu, ponieważ nie potrzebowali tego doświadczenia. Jeszcze nie.

Potem zrobiło się goręcej i jeden z ludzi Benito popełnił falstart.

Dosłownie.

„Tack…” - zaczął Benito.

„Twój pieprzony facet strzelał” - uciął Hop.

„Strzał ostrzegawczy, on się zbliżał” - odparł Benito, kiwając głową w stronę Shy’a - „To był rykoszet. Nie chciał zrobić nic złego.”

„Mam to w dupie. Mój brat krwawi, a twój człowiek strzelał” - warknął Tack - „I choć raz w życiu, widząc, że starcie się z tyloma uzbrojonymi mężczyznami, zwróć uwagę. Podchodził do mnie.”

„Przypomnę, że nie zostałeś zaproszony na tę imprezę” - odparł Benito.

„A ja powtórzę to, co powiedziałem pięć pieprzonych razy. Chaos pokryje jej dług. Jest rodziną. Umówiliśmy się dawno temu, stary, rodzina jest niedostępna” - odparł Tack.

„Nie, kiedy są mi winni dużo pieniędzy” - odciął się Benito.

„Jezu, czy ty słuchasz? Chaos pokrywa jej dług” - odparł Tack.

„Wolę moją metodę płatności” - odparł Benito.

„To się nie stanie. Nakłonić jednego z twoich innych ćpunów do zjedzenia cipki, aby się zemścić. Ta dziewczyna należy do Chaosu” - warknął Tack.

Benito pochylił się w stronę Tacka, jego twarz wykrzywiła się ze złości - „Ona nie jest rodziną. Ona nie jest krwią ani starszą panią. Jak zgłaszasz roszczenia do cipki z kaprysu, możesz żądać dowolnego pieprzonego ciała. Kiedy będziesz to robił, żadnych zasad i wszystko dozwolone.”

Cały pokój, już napięty, naelektryzował się. Wszyscy wiedzieli, co to znaczy.

Gdyby doszło do wojny, Benito zagrałby brudno i nie byliby to tylko bracia w okopach.

Hop wyszedł z kucania i podszedł prosto do Benito. Ten koncentrował się na Tacku, więc zbyt późno zareagował na zbliżające się zagrożenie.

Hop go rozbroił i zacisnął dłoń jego na gardle, odpychając go z szybkością i siłą, więc kiedy uderzył o szpitalne łóżko, upadł na plecy. Hop wciąż go ściskał, gdy przykładał pistolet do skroni Benito i niewyraźnie słuchał szamotaniny manewrów otaczających go mężczyzn, którzy stali się podenerwowani po bezpośrednim ataku na Benito.

„Te zasady nigdy się nie zmieniają” - oświadczył Hop - „Twoje starcie jest z Chaosem, skurwysynu. Jak któryś członek naszej rodziny nawet zadrży, bo poczuje, że jesteś blisko, ty zjesz moją kulę.”

Benito spojrzał mu w oczy, ale zawołał - „Tack, odwołaj swojego psa.”

„Powiedz, że mnie zrozumiałeś” - warknął Hop.

„Popełniasz błąd” - syknął Benito.

„Powiedz. Że. Mnie. Zrozumiałeś.” - wycedził Hop.

Poczuł obecność i wiedział, że to Tack, zanim Tack się odezwał.

„Sugeruję, żebyś powiedział, że go rozumiesz, człowieku, bo jak wciągniesz rodzinę w to gówno, które mieszasz, przysięgam na jebanego Boga, że nie zjesz kuli Hop’a, bo to byłoby zbyt szybkie. Obedrę cię żywcem ze skóry, Benito. Nie pomyl się. Krzywdzisz któregokolwiek członka mojej rodziny, mam na myśli cały Chaos, a kropla po kropli będziesz krwawić i krzyczeć.”

Oczy Benito były skierowane ponad ramieniem Hop’a na Tacka. Wydał niski dźwięk w gardle, zanim spojrzał na Hop’a i warknął - „Rozumiem.”

Hop natychmiast go puścił i zrobił dwa kroki dalej.

Benito wygramolił się z łóżka i spojrzał na Hop’a - „Właśnie wypowiedziałeś wojnę.”

„Skurwysynu. Poważnie?” - zapytał Hop - „Mój brat krwawi. Nie podpisaliśmy tego, ale jak przelewasz krew Chaosu, nie wychodzisz z tego gówna bez szwanku. Pięć minut temu już mieliśmy wojnę.”

„Dziesięć kilometrów kwadratowych” - wtrącił Tack i Benito spojrzał na niego.

„Nie rozumiem cię. Możesz mieć całe Denver - to jest do bani, ale możesz je mieć - bez sprzeczki z Chaosem. Musisz tylko trzymać się z daleka od tych dziesięciu kilometrów kwadratowych. Co jest z tobą nie tak?”

„Nie możesz zawłaszczać tego, co nie jest twoje” - odparł Benito.

„Twoja załoga pracuje w Denver od siedmiu lat, skurwysynu. Chaos zawłaszczył to terytorium pieprzone dekady temu. Jak to nie jest nasze?”

„Nic nie jest twoje, czego nie możesz ochronić” - odparł Benito, a Tack pokręcił głową.

„Człowieku, zaufaj mi, wiedza o Chaosie jest rozwodniona. Rozumiem, trzymasz to gówno w górze, myślisz, że nie jesteśmy zagrożeniem, ale posłuchaj mnie, nie chcesz iść z nami na wojnę” - poradził Tack.

„Miękki” - wyszeptał Benito, a jego oczy zabłysły w dziwny sposób, którego Hop nie lubił - „Wszyscy wiedzą, że, jak wyszliście z handlu, wszyscy zmiękliście.”

„Widzę, że tego nie rozumiesz, biorąc pod uwagę, że prawdopodobnie wysiadasz tylko na górze banknotów dwudziestodolarowych, ale człowiek chroniący swój dom nigdy nie staje się miękki.”

„Zobaczymy” - odparł Benito.

„Nie, my zobaczymy” - odpalił Tack - „Jak ty i twoi chłopcy to zrobicie, będziesz pod ziemią, więc nie zobaczysz gówna.”

Benito uśmiechnął się.

Tack spojrzał na Hop’a i potrząsnął głową.

Następnie ruszył do wyjścia, rozkazując - „Chaos, dosiadaj.”

Bracia wyprowadzili się.

Tack złapał Shy’a i Hop’a w drodze na motory - „Spotykamy się. Wcześnie. Wzywam chłopców.”

Hop uniósł brodę. Wiedział, co miał na myśli Tack. Nie marnował czasu na wzywanie posiłków i miał na myśli Hawka Delgado, Brocka Lucasa i Mitcha Lawsona.

Komandosi i gliniarze.

Benito powinien był posłuchać.

Po latach pod przykrywką dla DEA Brock Lucas znał wnętrzności Denver jak własną kieszeń. Żyjąc z brudem, aby przetrwać, nauczył się obejmować dzikość w środku. Mógł być żonaty z ładną piekareczką, która robiła niewiarygodnie dobre babeczki i wychowywali dwóch chłopców, ale nadal był dobry w kontaktowaniu się ze swoją dziką stroną.

Mitch Lawson bez wątpienia udowodnił, że bez względu na to, jak czystym był gliną, chronił plecy Chaosu. Był ostrożny, ale daleki od głupoty i chętny do pójścia na daleko, przez co był godnym sojusznikiem i zaskakująco przerażającym przeciwnikiem.

I było to dyskusyjne, ale Hawk Delgado mógł być funkcjonującym wariatem. Ale wykonywał swoją robotę, bez względu na to, jak paskudna mogła być ta praca. Nie miał nic przeciwko bałaganowi podczas robienia tego i miał za plecami armię komandosów. Dobrze im zapłacił, ale zasłużył sobie na ich lojalność w inny sposób i każdy z nich oddałby życie za swojego przywódcę.

Oczy Tacka zatrzymały się na Shy’u - „Ty i ja teraz do Baldy’ego.”

Shy skinął głową.

Baldy był motocyklistą i lekarzem. Byłby w klubie, gdyby miał czas. Widząc, jak brał gotówkę za swoje usługi, a podbrzusze Denver potrzebowało lekarza częściej niż od czasu do czasu, nie miał czasu.

Shy uścisnął dłoń Hop’owi, po czym skierował się do swojego motocykla.

Hop dopadł Tack’a.

„Kiedy dotknie rodziny, bracie, nie będziesz miał szansy, żeby go oskórować” - ostrzegł Hop - „Lanie nigdy więcej nie poczuje strachu. Nie takiego.”

„Myślę, że dostał tę wiadomość” - odparł Tack.

„Mam nadzieję, że tak, Tack. Przysięgam na Chrystusa, jak on nie...”

Tack uniósł dłoń i zacisnął palce na ramieniu Hop’a - „Spokojnie. Cierpliwości. Natalie nie była Chaosem, dopóki jej nie zdobyliśmy, więc nie ma nic złego w byciu wkurzonym. Zapłacimy pieniądze, na których mu zależy, cofnie się, a kiedy uderzy, nie będzie zabiegał o Armagedon. Jest chciwy, ale nie jest głupi.”

Hop spojrzał w oczy brata. Potem zrobił to, co zawsze robił i nigdy się nie pomylił. Zaufał przyjacielowi, skinął głową i wsiadł na motor.

Zanim wjechał na swój podjazd, dostał wiadomość ze szczegółami spotkania.

Kiedy wsunął się z powrotem do łóżka z żoną, nadal nie była przytomna. Zwinął się w nią, przyciągając ją do siebie, kładąc rękę na jej, wciąż płaskim, brzuchu i wciągnął głęboki wdech.

Czując perfumy Lanie, rozluźnił się, kiedy to odpuścił.

Trzy godziny później obudził się, odtoczył ostrożnie od wciąż śpiącej kobiety, ubrał się i wyszedł.

*****

„Lanie” - mruknął Hop, używając jej imienia, by powiedzieć braciom, że czas wrócić do swoich kobiet.

Tack odwrócił się i skinął głową Hop’owi.

„Racja” - powiedział - „Później, bracia. Uważajcie; jest wcześnie, nie ruszy się tak szybko, ale uważajcie na plecy.”

Hop skinął głową. Shy też.

Wskoczyli na motory i odjechali. Właśnie spotkali się „chłopcy”: Tack i jego dwóch poruczników, Hop i Shy, a także Hawk Delgado, Mitch Lawson i Brock Lucas. Wojna została wypowiedziana. Wezwano posiłki.

Wszyscy się zaangażowali.

Spotkanie było napięte.

Teraz czekali.

Gdy odjeżdżali, Hop krzyknął - „Yo!” i Shy odwrócił głowę, by spojrzeć na swojego brata.

Hop odwrócił głowę na bok. Obaj podjechali do pobocza, zatrzymali się, postawili nogi, a Hop spojrzał przez budynki, w stronę skąd przybyli.

Tack stał nieruchomo.

Był zmartwiony.

Hop zamknął oczy.

Kiedy je otworzył, Hop spojrzał na Shy’a i zobaczył, że Shy spogląda na Tacka.

Wtedy Shy spojrzał na niego - „Przypuszczam, że cztery godziny temu, w skali od jednego do dziesięciu, jak okropne jest to gówno, powiedziałbym, że jedenaście. Teraz chyba dwadzieścia trzy.”

„Może być dwadzieścia pięć” - poprawił Hop.

Usta Shy’a wykrzywiły się.

To był jego brat, Shy Cage. Nigdy nie był na wojnie, ale nadal nie okazywał strachu.

Hop spojrzał z powrotem na Tacka i zobaczył, że siada na swoim motorze.

„Przygotuj się, bracie” - poradził Hop, a potem powiedział - „Jedźmy.”

Shy uniósł podbródek, dodali gazu i pojechali.

*****

„Jezu, co to jest?” - zapytał Hop, wchodząc do kuchni, by zobaczyć swoją kobietę w nieprawdo-kurwa-podobnie niesamowitych dzianinowych spodniach do jogi, które były luźne we właściwych miejscach, ale przyczepiały się do lepszych miejsc, i swobodnej bluzce, która po prostu przylegała do właściwych miejsc, innymi słowy do całego jej tułowia. Jej włosy były w nieładzie na czubku głowy. Nie miała makijażu.

I szczerze mówiąc, nigdy nie wyglądała tak pięknie.

Jego dzieci były z nią w kuchni i wyglądało na to, że wybuchła bomba z ciasta naleśnikowego.

Nie trzeba dodawać, że jego dzieci bez mrugnięcia okiem przyjęły wiadomość, że ich ojciec ma nową żonę i nową siostrę w drodze. Hop nie był zaskoczony. To było dobre, a dzieciaki wsysały zarówno dobre, jak i złe, więc nie miały problemu z zaaklimatyzowaniem się w tym.

Szczególnie Molly. Cody, dzięki Chrystusowi, przyszedł na ten świat osłonięty niewidzialną stalą. Niewiele na niego wpływało. Ale Molly miała na myśli swojego tatę, odkąd potrafiła formułować spójną myśl. Molly nie była blisko z matką, od początku była małą córeczką tatusia. Nie była na tyle dorosła, żeby to przetworzyć, ale to nie znaczyło, że pragnęła swojego starego mężczyzny samego i żegnającego się ze skrawkami dobroci, jaką mogło mu dać życie. Wydawało się, że odprężyła się, kiedy dowiedziała się, że Lanie jest prawnie związana z ojcem, a przychodzi to z dzieckiem. Z drugiej strony jego dziewczyna rozluźniła się, odkąd Lanie się pojawiła.

Tak, dzieciaki całkowicie wchłonęły dobro.

„Uczymy Cody’ego robić gofry, tato!” - Molly krzyknęła z podniecenia.

„Nie wiem dlaczego” - stwierdził Cody, ale zrobił to ze swojej pozycji obsługującej gofrownicę - „Jak będę miał kobietę, to ona wszystko będzie gotowała.”

Hop spojrzał na syna, po czym spojrzał na żonę, by zobaczyć, że jej ciało trzęsie się od cichego śmiechu.

Musiał powstrzymać się od gapienia się, bo cała jego popieprzona noc rozpłynęła się, gdy zobaczył, jak jego kobieta się śmieje.

Ufała mu. Całkowicie mu ufała.

Opuścił ich łóżko w środku nocy, żeby załatwić sprawy Chaosu. Wróciła spać i nadal spała, obudziła się sama i oto była, robiąc gofry z jego dziećmi i śmiejąc się.

Nie niespokojna. Nie przestraszona. Nie nakręcona.

Roześmiana.

Zrobił to. Wyciągnął ją z cienia i wprowadził do światła rodziny.

I pławiła się w tym.

Pozwolił, by to uczucie przeszło przez niego i odwrócił się z powrotem do syna.

„Planujesz wkrótce się wyprowadzić i żyć na kocią łapę, chłopcze?” - zapytał Hop.

„Wkrótce jak skończę szkołę średnią, więc nie muszę nigdy prać, sprzątać ani gotować” - odpowiedział Cody.

Hop powstrzymał śmiech.

Lanie nie zawracała sobie głowy. Zachichotała głośno, więc Hop odwrócił głowę, by zobaczyć, jak jej piękna twarz promienieje szczęściem i robił to, dopóki nie był pewien, że zaraz oślepnie.

„Jesteś głupi” - oświadczyła Molly, a Hop oderwał wzrok od Lanie, by spojrzeć na córkę - „Wszyscy wiedzą, że kobiety nie zajmują się już gotowaniem i sprzątaniem.”

„Lanie robi to dla taty” - odpalił Cody - „I pracuje. I ma super brykę.” - Cody spojrzał na swojego ojca - „Dostanę Lanie, tyle że…” - wykrzywił usta, zmrużył oczy na Lanie, po czym spojrzał na swojego staruszka - „…blondynkę” - dokończył, po czym zastanowił się nad swoim wnioskiem i powiedział do Lanie - „Nie chcę być niegrzeczny. Ty też masz ładne włosy.”

Lanie otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale śmiała się zbyt mocno, żeby to wydobyć.

„Niech ktoś mnie zabije. Mój syn już zamawia sobie kobietę” - mruknął Hop, a Cody spojrzał na niego.

„Kiedy miałeś swoją pierwszą dziewczynę?” - zapytał.

Hop nie zamierzał na to odpowiedzieć. Zamiast tego skupił się na punkcie, którego jego syn nie wspomniał.

„Masz dziewczynę?”

„O rany” - wymamrotała Lanie.

„No pewnie, tato!” - Molly to zdradziła - „Ma trzy.”

„O rany” - powtórzyła Lanie, ale tym razem te dwa słowa zadrżały z rozbawienia.

„Trzy?” - zapytał Hop, unosząc brwi.

Cody podniósł pokrywę gofrownicy, aby sprawdzić postępy przez cały czas mówienia - „Skoro już zdecydowałem się na wczesne wspólne życie, myślę, że muszę teraz zdobyć moje doświadczenie.”

Tym razem Hop stłumił przekleństwo.

Molly krzyknęła - „Obrzydliwe!”

Lanie wciąż się śmiała.

„Synu, spójrz na mnie” - zawołał Hop, a Cody uznał, że gofr jeszcze nie gotowy, więc założył z powrotem pokrywę i spojrzał na tatę - „Jesteś zbyt młody, abym się tym dzielił, ale widząc, jak wychodzisz przed szereg, muszę to rozłożyć. Jak chcesz Lanie, musisz mieć je pojedynczo. Nigdy, słyszysz mnie, chłopcze, nigdy nie kręć dziewczyną. Jak ją oszukasz, będziesz żył ze świadomością zrobienia tego dziewczynie, która na to nie zasługiwała, ale też odpowiesz przede mną. Słyszysz mnie?”

Cody z powagą skinął głową - „Słyszę cię, tato”.

Hop poczuł coś w otoczeniu. Spojrzał na swoją żonę i zobaczył, że już się nie śmieje. Jej twarz była łagodna, oczy ciepłe, a on poczuł to ciepło głęboko, prosto do duszy.

Odwzajemnił spojrzenie, po czym skierował swój wzrok z powrotem na syna.

„Więcej porad” - zaczął - „Możesz zdobyć swoje doświadczenie za około siedem lat. Teraz skoncentruj się na kopaniu piłki lub czymś takim.”

„Już jestem mistrzem w kopaniu piłki” - chwalił się Cody - „Nie potrzebuję w tym żadnych ćwiczeń.”

„Racja, nieważne” - odpowiedział Hop - „Myślę, że mnie rozumiesz”.

Cody przyjrzał mu się, zanim się poddał, mamrocząc - „Rozumiem cię.”

„Dobrze” - stwierdził Hop - „Teraz nakarm mnie. Jestem głodny.”

Cody uśmiechnął się.

Lanie dała mu kubek kawy i pocałowała go w szczękę, po czym skupiła się z powrotem na pilnowaniu gofrów.

Potem wszyscy usiedli przy kuchennym stole; Hopper Kincaid na czele, a jego rodzina wokół, rozmawiając, śmiejąc się, chichocząc, wcinając gofry.

To nie były urodziny. To nie było święto.

To wciąż było jak świętowanie.

I chociaż zaczęło się gówno, to był najlepszy dzień w jego życiu.